Blog Running Doctor | Raceverslag singelloop 2017

Blanco. Zo ging ik op zondag 1 oktober 2017 op weg naar de Singelloop in Utrecht.  Nog 2 weken voor de marathon van Amsterdam. Er was geen reden om me compleet in te houden, maar misschien wel verstandig om niet helemaal tot het uiterste te gaan. Wat deze hardloopwedstrijd bijzonder voor me maakte en hoe het gegaan is, lees je hier!

Een goed begin is het halve werk

Het ontbijt voor mijn 1e hardloopwedstrijd was havermout met banaan en kaneel. Sindsdien heb ik nooit meer een ander ontbijt genomen voor een wedstrijd. Why changing a winning team? Om mezelf ook wat te trainen in flexibiliteit, heb ik vorige week hardgelopen op witte bolletjes met appelstroop en pindakaas. 33km wel te verstaan. Mijn vorige trainer heeft me ooit verteld hier een marathon op te rennen. Aangezien hij MEGA snel is, durfde ik dit wel te proberen. Gewapend met mijn nieuwe hardloopontbijt, een grote kop koffie (can’t live without) en veel goede moed stapte ik de auto in richting Utrecht.

Running Me-Docters

Zoals ik jullie in een eerdere blog vertelde werk ik als basisarts voor Me-Doc.  Al tijdens mijn sollicitatieprocedure werd me verteld dat de ‘Me-Docters’ ieder jaar meedoen aan de Singelloop. Een perfecte manier om je collegae eens op een andere manier te spreken, het niet over werk te hebben én ook nog sportief bezig te zijn. Natúúrlijk meldde ik me aan voor deelname! Me-doc had 

onze startnummers geregeld en een AWESOME shirt. Natuurlijk wel van ASICS. 😉

De voorpret kon beginnen. Bananen, energierepen, sportdrank, koffie; overal was aan gedacht. De laatste hardlooptips werden besproken en ook persoonlijke doelen werden gedeeld. Door de diversiteit van ons team verschilden de doelen van: ‘Ik wil een nieuw PR lopen’ tot ‘Mijn doel is om de bezemwagen van ons team te zijn en zoveel mogelijk high-five’s uit te delen’.

Na de groepsfoto en met een dosis gezonde zenuwen vertrokken we naar de start.  Iets in mij wou toch vooraan in het startvak staan #geenmensenvoorjevoeten. We stonden met het hele team achterin het startvak. De voordelen van niet helemaal vooraan staan? Meer tijd voor selfies, langere voorpret en je wordt gedwongen om niet te hard van stapel te lopen, letterlijk. 

Watch out, here I come!

Oke guilty. Ondanks mijn positie achterin het startvak, kon ik het niet laten. Nadat ik de eerstemenigte had ingehaald, ging ik los met een gemiddelde snelheid van 4:28min/km over de 1e kilometer. De stimulerende muziek, de positieve sfeer en een aantal juichende Me-Docters aan de kant gaven me zoveel energie! ‘Gelukkig’ kwam mijn reality-check na ongeveer 3km. Een loper voor me stapte uit. Grijpend naar zijn knie. Mijn bijgelovige kant kwam omhoog: ‘Was het een teken van het universum? Gas terug Cel!’  Ik besloot om wat te vertragen en meer om me heen te kijken.

Alles is relatief

Wat voor de een sprinten is, is voor de ander een ‘sukkeldrafje’. Wat de een ziet als een leuke uitdaging, beschouwt de ander als een onmogelijke opgave. Zo is het ook met afstand. Nog geen 2jaar geleden vond ik 10km een MEGA afstand, nu voelt het als een ‘blokje om’. Thank you megalange duurlopen!  Voor ik het wist zag ik het 7km punt naderen. Nu al? 🙁 Status Cel? Geen pijn, nog genoeg energie en toch weer een klein beetje onderdrukte prestatiedrang #eerlijkiseerlijk. Zodoende versnelde ik en deed ik 4minuten en 18min seconden over de laatste kilometer.

Na afloop werden we bij Me-doc in ‘Me-doc-stijl’ ontvangen, wat inhoudt: vol enthousiasme, metenorm lekker eten en voor de liefhebber een biertje. Iedereen had het zo goed gedaan!

Singelloop Utrecht, bedankt voor de goede organisatie; Me-doc bedankt voor de gezelligheid en lichaam bedankt dat je helemaal heel gebleven bent 😉

Liefs, Celeste

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Leave a Reply

*