Blog Me-doc | Netflix is er niets bij

Mijn clientenpopulatie bestaat voor 85% uit ouderen met dementie. Het betreft een dynamische doelgroep, waarbij ieder individu zo zijn eigen kenmerken en maniertjes heeft. Dit ondanks hun ziektebeeld. Toen ik net als arts begon in het verpleeghuis, had ik veel moeite met het onthouden van de namen van mijn clienten. Ze lijken ook zoveel op elkaar! Zoals menig Nederlander ben ik meer visueel ingesteld en koppel ik bepaalde kenmerken aan een persoon. Zo ook bij mijn clienten. Regelmatig observeer ik hen en komen ze één voor één voorbij in mijn hersenspinsels. Ik kan het iedereen aanraden. Netflix is er niets bij!

Vaste prik op vrijdag

Vrijdag is mijn visitedag bij een kleinschalige woongroep. Bij binnenkomst word ik door de verpleging direct aan de eettafel geplaatst. Naast mij zit een mevrouw die apathisch voor zich uit staart. Zij reageert vrij adequaat op vragen, maar haar mimiek verandert niet. Totdat de schaal met ontbijtkoeken rond gaat. De aanblik van deze delicatesse zorgt ervoor dat haar ogen beginnen te glunderen. Er verschijnt zowaar een klein glimlachje op het gezicht van de ‘ontbijtkoekmevrouw’. Een andere mevrouw (aka de gezellige huisvrouw) is wat onrustig. Zij staat op, pakt haar rollator en kondigt luidkeels aan dat ze naar huis gaat. Ze moet de piepers gaan schillen voor de middagmaaltijd. Wanneer ik aangeef dat zij hier woont en dat ik het juist zo gezellig vond met haar, komt mevrouw weer naast me zitten. Ze pakt mijn hand en lacht naar me. Ze laat mijn hand een halfuur lang niet meer los. Lichtelijk ongemakkelijk focus ik me op de mopperende meneer tegenover ons. Hij is duidelijk niet tevreden met zijn koffie. Te heet en te weinig suiker. Meneer de brombeer kijkt eerst naar mij, daarna naar zijn slapende buurvrouw. In een split second pakt hij haar koffie en drinkt het kopje in één teug leeg. Vervolgens kijkt hij me aan alsof hij zojuist een belangrijke wedstrijd gewonnen heeft.

Wie hebben we nog meer?

Dan komt de boodschappen bezorger van de lokale supermarkt binnen. De meneer naast mij, zichzelf gekroond tot ‘Arie Bombarie’, leeft zichtbaar op. ‘Hee meneertje, koekepeertje!’ is zijn gebruikelijke grap. Zoals elke week, zit hij bulderend van het lachen in zijn stoel. Grijnzend kijkt hij mij aan en ik kan niet anders dan in de lach schieten. Ook vanwege het olijke deuntje op de achtergrond. Een bedlegerige mevrouw kijkt in de huiskamer naar de televisie. Enthousiaste puppy’s rennen over het scherm. Mevrouw zit vol bewondering te kijken naar de dansende pluizenbolletjes. Heel aandoenlijk. Had ik al verteld dat dit fragment om de vijf minuten herhaald werd, inclusief het catchy melodietje?

Rariteitenkabinet of toch niet?

Elke week zit ik weer lachend aan de eettafel. Inmiddels kan ik ook mijn clienten uit elkaar houden. Als buitenstaander zou je je kunnen afvragen wat voor een rariteitenkabinet er in de kamer zit. Ik ben eerder onder de indruk van deze mensen. Ondanks hun gevorderde dementie hebben ze  momenten dat ze zichtbaar genieten. De twinkeling in hun ogen en glimlach op hun gezicht zijn ontzettend waardevol. Dit maakt het vak zo speciaal.

De volgende woongroep zit op mij te wachten. Op weg naar de uitgang, kom ik een andere cliente tegen. Zij zit met een brede glimlach in een rolstoel. Ik zie haar maar zelden, aangezien zij elke vrijdag bijna twee uur bij de kapper doorbrengt. Mij is verteld dat zij vroeger een echte ijdeltuit was…

Blog ouderengeneeskunde, dokter Eva

Leave a Reply

*

↓