Blog Me-doc |Waiting for the call

Het is vrijdagavond en ik zit op de bank. Morgen is mijn eerste bereikbaarheidsdienst als arts voor het verpleeghuis. Mijn eerste 24-uurs dienst! Vanavond spaar ik mijn krachten en kijk ik een film. Vooruit, met één wijntje. Rond een uur of elf duik ik toch maar mijn bed in. Je weet nooit hoe druk het gaat worden morgen..

De wind trekt aan

Het is 08:00 uur en de wekker gaat. Ik spring mijn bed uit en zorg dat ik klaar ben om aan de slag te gaan. Tijdens het ontbijt staar ik naar mijn werktelefoon. De klok springt naar 8:30. Mijn hart maakt gelijktijdig een sprongetje. Zou ik gebeld worden? Veel tijd om daarover na te denken heb ik niet, de telefoon gaat al. Het blijkt één van mijn eigen afdelingen te zijn. De mevrouw die al weken lag te vechten tegen de dood, is vanmorgen vroeg overleden in het bijzijn van haar dochter. Ik spreek af dat ik gelijk die kant op kom om te schouwen. Als ik de telefoon ophang gaat er van alles door me heen. ‘Dit wordt mijn eerste keer schouwen’ en ‘Wat fijn dat ik het op deze manier zelf kan afronden’ maar ook ‘Eindelijk heeft ze het leven los kunnen laten en hoeft ze niet meer te lijden.’ Veel tijd om te mijmeren heb ik echter niet, want na nog geen minuut klinkt het bekende deuntje van de telefoon weer. Nóg een overlijden. Toevallig weer op één van mijn afdelingen in het andere huis. Dat is snel gegaan.. Zou dit typisch zijn voor een dienst bij de ouderengeneeskunde? Mijn gedachten worden doorbroken door de vraag of ik na het schouwen nog even bij een benauwde meneer kan langsgaan. Ik spring maar gauw in de auto, want dit kan nog wel eens een drukke dag worden!

Storm in een glas water

De eerste nachtvorst heeft een dikke laag ijs op mijn voorruit achtergelaten. Toch leuk, zulk winterweer op de dag dat Sinterklaas aankomt. Onderweg luister ik naar de radio en hoop ik dat ik niet word gebeld terwijl ik op de weg zit. Na een klein halfuur ben ik er. Het schouwen verloopt goed en naderhand vul ik het A- en het B-formulier in. Grappig, mevrouw heeft haar hele leven in dezelfde plaats gewoond. Ik condoleer de familie en de familie bedankt me voor mijn zorgen. Onderweg naar de uitgang maak ik een praatje met een meneer van de open psychogeriatrische afdeling. Hij heeft net de stoomboot zien varen richting de haven en is helemaal in zijn sas. Geweldig dat de eetzaal uitkijkt over zee! Met een glimlach op mijn gezicht rijd ik naar het volgende huis. Daar verlopen de verschillende consulten voorspoedig en voor ik het weet ben ik weer thuis.

De wind gaat liggen

Tsja, en nu? Terwijl ik wacht op een volgend telefoontje ruim ik het huis op, kijk ik een film en bel ik met een vriendin. De rest van de middag word ik nog 4 keer gebeld, maar ik hoef niemand te gaan beoordelen. Na het avondeten begin ik me toch een beetje te vervelen. Ik zit weer een avond op de bank, maar nu zonder een glas wijn. Ik kijk om de zoveel tijd met een schuin oog naar mijn telefoon. Zou ik nog nodig zijn? Het zou best leuk zijn om vanavond nog een wond te hechten. Maar nee, hij gaat niet meer.

Een zonnige morgen

De volgende morgen word ik uitgeslapen wakker. Mijn gedachten gaan terug naar de afgelopen 24 uur. Ik besef dat ik voor niets zenuwachtig ben geweest. Ik heb alles goed kunnen afhandelen en als het nodig was overlegde ik met mijn achterwacht. Die storm wat ik als een uitdaging zag, is overgewaaid. En eigenlijk was de veelzijdigheid aan alle problemen heel leuk! Terwijl ik me ontspannen nog eens omdraai in bed denk ik: kom maar op met die volgende dienst!

Blog ouderengeneeskunde, dokter Eva

Leave a Reply

*